امام حسین

تالکوت پارسونز[1] (1902-1979 میلادی)، نظام‌های اجتماعی[2] را درون نظام‌های بزرگ‌تری تعریف می‌کرد که همواره از مقتضیات نظام‌های احاطه‌کنندۀ خود اثر می‌گیرند؛ از این منظر، وی نهاد آموزش را آماده کنندۀ افراد جهت نقش‌آفرینی در جهان اجتماعی برمی‌شمرد. به عبارت دیگر، از دید او شکل‌گیری نوگرایی[3]، نقطۀ غایی تحوّلات جامعه است که نیازمند جهان‌شمولی[4] آحاد جامعه […]